Weer zo'n doodgewone dag, waar ik zo tegenop kan zien!
Dan valt het toch reuze mee dat zowel oudste als jongste er vanmorgen minder moeite mee hebben om op te staan als anders. Ze eten zonder morren hun ontbijtje en oudste vertrekt zelfs op tijd.
Jammer dat ik mijn eerste stress toch al weer oploop voor ik in de trein zit. Ze zijn nl bij de oversteekplaats naar het station bezig en het duurt verdomme een eeuwigheid voor ik met mijn fietsje aan de hand mag oversteken. Morgen maar weer een alternatieve route voor deze alternatieve route!
Ondertussen vraag ik mij, met de rest van Zaandam, af hoelang dit gedonder nog gaat duren en we eindelijk weer een normaal winkelcentrum en een normaal station zullen hebben!
Met geen afspraken in mijn agenda zinkt de moed mij in de schoenen, maar gelukkig vind ik iets administratiefs waarbij ik achter loop en dat brengt mij tot het bellen van wat klanten, waaronder Petje uit mijn vorige bloggertje.
Verder blijk ik vorige week een "leuke kans" gemist te hebben tot "legale hulpverlening samen met een stadsdeelcollega van elders", maar mogelijk kan het alsnog. (dat zal ik morgen weten)
Ik ben op tijd terug op de school van jongste, die bijna als eerste de deur uitstormt. Enthousiast vertelt ze over het basketbal dat ze gespeeld hebben tijdens de gymles.
Ik was vroeger dol op basketbal. Soms ben ik toch zo blij met mijn jongste kind!!!
Was oudste ook maar zo enthousiast, maar die is behoorlijk sjachie, want vanavond komt begeleider weer en hij heeft er geen zin in.
Begeleider moet weer alle moeite doen om oudste er bij te houden, terwijl ik mij met jongste en oudste's computer bemoei en de was vouw, ondertussen mij stiekem dood irriterend aan mijn eigen kind, dat zo stom eigenwijs en onwillig kan zijn. (mijn eigen slechte kant!)
Morgen met frisse tegenzin weer dezelfde sleur, maar dan via een andere route, 2 uur langer op het werk :(en hopelijk met een traininkje bij Bruno's Gym aan het einde.
