Ter bevestiging van mijn theorietjes, had ik vanmiddag "petje" aan de lijn. Petje is een klant met een PTSS en vroeg mij nogmaals of ik alsjeblieft met hem mee wilde gaan, wanneer hij een afspraak heeft bij organisatie X.
Dat is een organisatie die mij over het algemeen hels weet te krijgen en Petje ligt nu al wakker van het feit dat hij er binnenkort heen moet.
"Die mevrouw spreekt zo snel, dat ik nog niet de helft begrijp van wat ze zegt", voert hij als excuus aan.
Wie mij kent, weet dat ik in razende sneltreinvaart spreek, dus je begrijpt dat dit niet de werkelijke reden van het wederzijds onbegrip is.
Petje is gewoon doodsbang voor instanties en wie doodsbang is heeft weinig energie over om in een vreemde taal belangrijke zaken te snappen.
Als die mevrouw dat nou ook snapte, maar ik denk dat zij het niet wil snappen, dat het haar wel goed uitkomt dat Petje geen lastige vragen stelt en niet tegen sputtert.
Overigens ben ik met Petje een illusie armer en een les wijzer geworden.
Van twee totaal verschillende personen vernam ik de afgelopen maand dat sommig leed zo groot is dat, wanneer er "een goede pleister op zit", je beter die pleister kan laten zitten, dan dat je de kans loopt dat je de wond opnieuw openrijt.
Dat had ik al eerder moeten kunnen begrijpen, toen zijn Nederlands plotseling tekort schoot, op het moment dat ik voorzichtig zijn verleden aanroerde en hem vroeg of hij niet eens met een psycholoog daarover wilde praten.
Sufferd die ik was, probeerde ik het vervolgens in het Engels, een taal die hem net wat beter af gaat dan het Nederlands. Ik kreeg een kort en wat verward antwoord, maar tenminste een duidelijke ontkenning. Goed, daar moest ik dus aan werken! (NOT!)
Vanmiddag viel het kwartje en besefte ik opeens dat het petje net zoveel energie kost, ws zelfs meer, om te overleven in de maatschappij, dan dat het mij kost en dat dat dus mijn theorie over psychiatrische mensen bevestigd! Inclusief het willen vermijden van zaken die bevestigend werken. (Petje die zich weer laat weg sturen, zonder gehoord te worden, Willeke die boos reageert en daardoor het tegengestelde bereikt van wat ze wil bereiken.)
Mensen met een PTTS (en ik snap dat niet iedereen over 1 kam te scheren is) lijken trouwens eigenlijk wel een b-tje op mensen met een ASS.
Vroeger zou ik niet gedacht hebben, dat ik met "angstige" mensen kon werken, maar blijkbaar heeft de ervaring met mijn kinderen mij dusdanig veranderd, dat ik een soort van radartje ontwikkeld heb, dat mij tijdig terugfluit en begrip brengt. Petje is niet de eerste klant met een PTTS die wel wat vertrouwen in mij heeft.
Kun je toch nagaan wat echt luisteren, respecteren en een b-tje "proberen te vertalen" kunnen uitrichten!
