Dit blog wordt goed bezocht, ook door mensen die niet alles van mij zouden moeten weten en dus zou ik aan "dit kleine succes" ten onder kunnen gaan, want ik moet nu nl kiezen tussen oppervlakkige dingetjes schrijven en lezers kwijt raken of door blijven schrijven, zoals ik dat al tijden doe, met enige risico's op het persoonlijke vlak.
Omdat ik vooral ook blog om "van mij af te schrijven" en daarnaast de ijdele hoop heb dat een enkeling aan het denken wordt gezet en daar op eigen persoonlijk vlak beter van wordt, kies ik voor enig risico en begin ik hier maar weer een filosofische & psychologische verhandeling over mijn persoontje in relatie tot de rest van de wereld.
Vanmiddag zat ik eindelijk weer eens een keertje te mailen en toen deed ik spontaan, maar erg serieus, een uitlating, waarbij ik, na nalezing, moest constateren dat ik precies de juiste woorden had gevonden om mijn gevoel duidelijk te maken en te verklaren waarom ik mij voel, zoals ik mij voel.
Ik heb hier vast nog niet verteld, dat ik vorige week bij de adhd coach, die van een grote psychiatrische instelling is, gevraagd heb om een psychiatrisch onderzoek.
Als het goed is, hebben zij mijn oude dossier niet en zou het dus mogelijk moeten zijn, dat iemand objectief kijkt wat er met mij aan de hand is, behalve dan dat ik adhd heb en "een verslavingsgen" bezit.
Want tot een paar jaar geleden had ik niet het gevoel serieus te worden genomen als ik mij wel ergens meldde, omdat een totaal niet kloppend dossier mij achtervolgde.
Begrijp mij goed: de gemiddelde gek zal zichzelf alles behalve gek noemen, maar ik ben heel erg bereid om goed naar mijzelf te kijken, diep te slikken en onder ogen te zien dat er bij mij dingen helemaal niet in orde zijn!
Sterker nog: toen de bedrijfsarts vorig jaar met zekerheid beweerde, dat ik helemaal nooit zou kunnen worden afgekeurd op psychische gronden, had ik hem bijna dat niet kloppende dossier onder zijn neus willen schuiven. Immers: daarmee had hij mij onmiddelijk voorgedragen voor afkeuring! Maar is dat wat ik wil?
Bovendien... als ik gek ben, wil ik wel een kans krijgen om geholpen te worden (of tenminste de kans te hebben op een behandeling waar andere mensen met hetzelfde over het algemeen wat aan hebben) en men helpt mij niet, wanneer ik voor iets behandeld word, wat ik niet heb. (Je gaat toch ook niet iemand's voet in het gips zetten, als zijn pols gebroken is?)
Ms geef ik een hele goede richtlijn over wat ik mankeer, wanneer ik hier ff kopieer, wat ik vanmiddag schreef:
"Ik heb echt totaal geen zin om morgen weer aan de gang te moeten gaan en zoals gewoonlijk loopt het huishouden ook weer mijlen achter. Laten we eerlijk zijn, dat is niet voor het eerst. Ik vrees dat ik gewoon totaal “asociaal” ben en dan in de zin van “volledig onaangepast en te lui & energieloos om mij te voegen naar “hoe het hoort””, want ik weet natuurlijk wel zo ongeveer hoe het hoort en dat het niet anders kan, maar ik krijg steeds meer moeite om mij “gewoon te gedragen, zoals dat van mij verwacht wordt”.
Het besef ontstaat, dat ik vroeger automatisch mijzelf afsloot wanneer het mij te veel werd, waarna ik, na een volledige niet aangepaste periode, blijkbaar weer voldoende energie had om mij weer een tijd aan te passen. Sinds ik “het mechanisme” herken en te weinig kans heb om mij onaangepast te gedragen, zonder dat dit te veel schade nalaat, krijg ik geen volledige “rust / ontspanning / tevredenheid & energieboost meer, waardoor ik constant op de rand van een depressie en overspannenheid blijf balanceren".
Da's heftig!
Ik gooi er nog maar wat tegenaan:
Zoals dat er niks uit mij komt op momenten dat ik toevallig niks om handen heb en mij voel zoals nu.
Als ik veel te doen heb, raas ik als een razende door, maar ik kan mij er niet toe aanzetten om iets nieuws te beginnen of iets op te pakken, wanneer mijn agenda leeg is.
Uiteraard geldt dit meestal niet voor bodybuilding, dat is een soort van anker in mijn leven.
Verder is het razendzwaar om 3 kids, waarvan 2 pubers, in huis te hebben als je zelf totaal ongemotiveerd bent voor de gewone en verplichte dingen in het leven. Want helaas heb ik intelligentie genoeg om te weten dat die gasten alles van je overnemen en dus moet ik ook nog spelen dat ik af en toe wat motivatie bezit, terwijl mijn enige motivatie op sportief vlak ligt.
Voor wie zich nog afvraagt, waarom ik vroeger wel "vakantie van het gewone leven kon nemen":
- op school spijbelde ik zeker de helft van de tijd, idem voor mijn studie
- zonder kids heb je meer mogelijkheden om af en toe de boel de boel te laten en is je verantwoordelijkheidsgevoel vanzelf minder groot, je hebt minder te verliezen
- vroeger had ik geen hypotheek en allerlei andere hoge vaste kosten, zodat het niet erg was om geld over de balk te gooien en de kans te lopen je werk kwijt te raken
- vroeger had ik een top gezondheid, tegenwoordig val ik al om als er een verkoudheidje heerst of ik een paar uur te weinig geslapen heb
Laat ik het hier voor vandaag maar bij laten.
Amateur psychiaters worden hierbij van harte uitgenodigd om hun diagnose te stellen!
- Schiet mij nog wat te binnen:
Het wordt bovendien op bepaald vlak steeds erger met mij, want niet alleen vermijd ik tegenwoordig, als ik niet zo best in mijn vel zit steeds vaker situaties die mijn boosheid kunnen opwekken, maar datzelfde geldt voor situaties waarin ik mij "verkeerd" zou kunnen gaan gedragen, met als gevolg dat ik het nu al "eng" vind om in de kroeg een pilsje te pakken (terwijl ik niks met alcohol heb en een hekel heb aan Hazes, Bauer en consorten), gewoon omdat ik denk dat ik, als ik eenmaal "jolig" ben, hele foute dingen ga doen.
Word ik zomaar nog een soort van "controlfreak" ook! ;)
