Soms moet ik een b-tje cryptisch blijven, soms schrijf ik evengoed teveel!
De grap van vandaag: ik ben, zonder dat ik het zelf nog wist, voor minstens een half jaar met een kluitje het riet in gestuurd.
Ik vond het zo stom van mijzelf, dat ik geen eens zin had om boos te worden op degene die mij met een kluitje het riet in had gestuurd!
Geen wonder dat ik het gevoel had NIETS op te schieten en dat ik mij afvroeg waar ik eigenlijk mee bezig was!
En wat gebeurt er in hemelsnaam in mijn brein, dat ik zo stom ben, dat ik mij dit laat gebeuren?!
Ben ik soms zo bang geworden om onverrichterzake weg gestuurd te worden, dat ik volledig monddood ben?
Staat de helft van mijn hersens uit, als ik met voor mij belangrijke dingen denk bezig te zijn?
Heb ik mijn verwachtingen inmiddels zo laag bijgesteld, dat ik automatisch met minder genoegen neem?
Wil ik soms niet echt en vind ik het wel makkelijk dat er nog steeds niks gebeurt?
Is het tegen beter weten in hopen dat als ik niet aandring, ik ms wel eens een keer verder kom? Dat als ik de ander volg, i.p.v., zoals gewoonlijk mijn grote bek open te trekken, we vanzelf wel bij het doel belanden? Dat ik geen haast moet hebben?
Ik weet het serieus niet!
Vervolgens ben ik, ondanks dat ik mij dus belazerd voel, opnieuw enthousiast om eindelijk te beginnen en word ik meteen weer afgeserveerd.
Tijd om na te denken hoe het mij wel gaat lukken om voor 1 x in mijn leven iemand bereid te vinden om mij echt te helpen met vragen waar ik al jaren mee rond loop!
